Ostatnia aktualizacja: 2026-10-26
- Nie stawiaj jej bezpośrednio na ziemi ani pod odpływem z rynny.
- Jeżeli metalowe ściany są pełne, konstrukcja powinna mieć otwory, szczeliny lub otwarte boki umożliwiające wymianę powietrza.
- Słońce może wspierać schnięcie, ale nie zastąpi przewiewu i ochrony przed deszczem.
Jak wybrać miejsce na metalową drewutnię
Odpowiednie stanowisko powinno być suche, przewiewne i osłonięte dachem przed bezpośrednim deszczem. Jednocześnie nie może to być całkowicie zamknięty zakątek, w którym powietrze nie dociera do boków stosu.[1][2]
Przed montażem dobrze jest obejrzeć wybrane miejsce po opadach. Jeżeli ziemia długo pozostaje tam mokra albo w zagłębieniu tworzą się kałuże, lepiej wybrać inne stanowisko. Trzeba również uwzględnić spływ wody z sąsiedniego dachu i rynny, aby nie kierował jej pod konstrukcję lub na drewno.[3]
Czy drewutnia musi stać w pełnym słońcu?
Nie musi. Miejsce, które nie jest stale zacienione, może sprzyjać przesychaniu, lecz ważniejsze pozostają ochrona przed opadami i swobodny ruch powietrza. Nie ma jednej strony świata odpowiedniej dla każdej posesji. Na warunki wpływają budynki, płoty, drzewa oraz lokalny kierunek wiatru.[4][3]
W praktyce lepszy będzie częściowo nasłoneczniony i przewiewny punkt pod zadaszeniem niż mocno nasłoneczniona wnęka ze szczelnie osłoniętymi bokami. Przewiew oznacza tu możliwość wymiany powietrza wokół drewutni i pomiędzy szczapami, a nie wystawienie opału na zacinający deszcz.
Wentylacja metalowej konstrukcji i podłoże pod drewno
Jeśli ściany drewutni są pełne, należy sprawdzić, czy producent przewidział otwory, szczeliny wentylacyjne albo otwarte boki. Bez takich rozwiązań wymiana powietrza będzie ograniczona. Nie można jednak wskazać jednej wymaganej powierzchni ani rozmieszczenia otworów dla wszystkich modeli.[4][5]
Pełne ściany, perforacja i otwarte boki
Model perforowany lub ażurowy należy oceniać inaczej niż szczelną konstrukcję z blachy. W każdym przypadku liczy się to, czy powietrze ma drogę przepływu przez strefę, w której znajduje się stos. Ewentualne zmiany w konstrukcji trzeba uzgodnić z instrukcją producenta, zamiast samodzielnie dobierać liczbę lub wielkość otworów.
Drewna nie należy również układać zbyt ciasno. Naturalne szczeliny między szczapami ułatwiają dostęp powietrza do wnętrza stosu. Boki powinny pozostać przewiewne, dlatego nie należy zamykać ich szczelnie folią. Luźniejsze ułożenie nie pomoże jednak, jeśli opał będzie stale moknąć albo dotykać wilgotnego podłoża.[1]
Dlaczego drewno nie powinno leżeć na ziemi
Stos powinien znajdować się na stabilnym podwyższeniu, na przykład na ruszcie, palecie lub legarach. Dzięki temu drewno nie styka się bezpośrednio z gruntem, a powietrze może docierać również od spodu.[1][3]
Samo podwyższenie nie rozwiązuje problemu, jeśli znajduje się w miejscu gromadzenia wody. Podstawa musi być stabilna i nie może powodować przechylenia stosu. Trzeba więc ocenić jednocześnie nośność podłoża, odpływ wody i przestrzeń pozostawioną pod drewnem.
Szybka ocena miejsca przed ustawieniem drewutni
Stanowisko można wstępnie ocenić bez specjalistycznych pomiarów. Najwięcej informacji daje obserwacja terenu po deszczu oraz sprawdzenie, czy osłony i przeszkody nie zamykają przepływu powietrza.
- Sprawdź, czy po opadach pod konstrukcją nie pozostają kałuże ani długo utrzymująca się wilgoć.
- Upewnij się, że woda z rynny lub sąsiedniego dachu nie spływa na stos albo pod jego podstawę.
- Oceń, czy do boków drewutni dociera powietrze i czy przepływu nie blokuje pełna ściana, gęsty płot lub szczelna osłona.
- Sprawdź, czy dach osłania drewno od góry, ale boki nie są owinięte szczelnie folią.
- Zadbaj o stabilny prześwit między drewnem a gruntem.
- Pozostaw naturalne szczeliny między szczapami, nie pogarszając stabilności stosu.
Szczelnej metalowej obudowy nie należy traktować jak suszarni, jeśli nie ma skutecznej wymiany powietrza. Ryzyko utrzymywania się wilgoci zależy przy tym od faktycznego przewiewu, początkowej wilgotności drewna i warunków panujących wewnątrz konstrukcji.[1]
Sygnałem do ponownej oceny miejsca są mokre dolne szczapy, pojawiająca się pleśń lub skraplanie wilgoci pod osłoną. Przyczyna nie zawsze jest jedna: może nią być podłoże, ograniczona wentylacja, szczelne przykrycie albo sposób ułożenia opału. Dach powinien zatrzymywać opady, ale nie zamykać boków stosu. Tymczasowa osłona ma sens tylko wtedy, gdy nie blokuje przepływu powietrza i nie tworzy miejsc gromadzenia się kondensacji.
Jak sprawdzić, czy warunki przechowywania działają
Skuteczności wybranego miejsca nie należy oceniać wyłącznie na podstawie czasu składowania. Tempo sezonowania zależy między innymi od gatunku drewna, grubości szczap, ich początkowej wilgotności oraz warunków przechowywania.
Praktycznym narzędziem jest wilgotnościomierz. Poziom około 20% lub niższy jest często wskazywany jako cel dla drewna opałowego, ale nie stanowi gwarantowanego wyniku po określonym czasie. Pomiar najlepiej wykonać na kilku reprezentatywnych szczapach zgodnie z instrukcją urządzenia, ponieważ jeden odczyt nie opisuje całego zapasu.[6][7]
Jeżeli kolejne pomiary i obserwacje wskazują, że drewno nadal pozostaje wilgotne, trzeba ponownie ocenić podłoże, dopływ powietrza, szczelność boków oraz ochronę przed opadami. Pozwala to ustalić, czy korekty wymaga lokalizacja, konstrukcja drewutni czy sposób ułożenia stosu.
Źródła
- KIEDY NAJLEPIEJ?, Lasy Państwowe.
- Drewno opałowe – vademecum, Nadleśnictwo Szczecinek, Lasy Państwowe.
- Kupujesz drewno na zimę? Jak przechowywać opał, żeby jesienią nie złapał wilgoci, Dziennik Elbląski.
- Jak układać porąbane drewno w drewutni?, Meblobranie.pl.
- Drewutnia – jak zrobić ją samodzielnie i z czego?, Meblobranie.pl.
- 3.1.1 Sezonowanie drewna, gov.pl.
- Drewno i coś więcej, Lasy Państwowe.
+Artykuł Sponsorowany+